روزهای خوب

اهمیتی نداره اگه هیچ اتفاقی نیفته ، اما وقتی اتفاقی میفته اهمیت پیدا می کنه. چی؟ آرامش، خوشبختی. تا وقتی بی مشکل داریم زندگی مون رو سپری می کنیم دچار یکنواختی و روز مره گی میشیم و برامون کسل کننده و اعصاب خورد کن میشه و یادمون میره که این آرامشه، باید بهش بها داد و ازش جورواجور استفاده کرد. ولی وقتی یهو اتفاقی میفته، مثلا کسی مریض میشه، بحران دیگه ای رخ میده، چالشی پیش میاد که حسابی توی دردسر مون می ندازه و باعث میشه کاسه ی چه کنم چه کنم دستمون بگیریم، تازه میفهمیم که ای بابا، عجب زندگی آرومی داشتیماااا، قدرش رو ندونستیم! من این روزای یکنواخت زندگیمو دوست دارم. روزایی که خانواده م خوب و تندرست و شادن. میام اداره، میرم خونه، می خوابم، بیدار میشم، آشپزی می کنم، با بچه هام فیلم میبینم، حرف می زنیم، می خندیم، میریم دیدن مامان بابا، یا بقیه بچه ها، میریم روستا، برمی گردیم، سر هم نق می زنیم، بهانه می گیریم. لوس میشیم.... روزایی که خیلی ساده و تند تند داره می گذره و حواسمون نیست که روزای خوشبختی مونه. دوستشون دارم! همین روزای بامزه رو، که یواشکی میان و منو تماشا می کنن و لحظه هاشون رو با من تقسیم می کنن و ثانیه به ثانیه ازم خداحافظی می کنن و بی سرو صدا میرن رو دوست دارم. روزایی که خوبن و قشنگن و ازم میخوان که قدرشون رو بدونم. حتما خیلی غصه می خورن از اینکه نابود میشن و من متوجه نیستم. طفلیا.... از این به بعد سعی میکنم بیشتر متوجه گذر زمان باشم. بیشتر حواسم به روزهای عمرم باشه. بیشتر..... حواسم هست....

مثل پروانه...