الحمدالله

امروز دلم میخواد بگم خدایا شکرت. ازت ممنونم به خاطر همه ی محبت هایی که بهم داشتی. ازت ممنونم به خاطر همه ی داشته هام و همه ی نداشته هام. ممنونم به خاطر همه ی این روزهای آروم و بی سرو صدا و امن و شیرین. ممنونم به خاطر همه ی آرامشی که داریم و دارند. الحمدالله رب العالمین خدای قشنگم. مرسی که اینقدر مهربونی. مرسی که اینقدر خوبی. لطفا آرامش و مهربونی رو به همه ی قلبها حاکم کن و از این طریق بخواه که دنیا جای بهتری باشه. آمین.

خیلی وقتا یاد این جمله ی سعدی می افتم که: منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون برمی آید مفرح ذات. در هر نفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.

واقعناااا، قرنها پیش حضرت سعدی این حرفای قشنگ رو گفته و چقدر هم زیبا، تا قرنها بعد هم این جملات همچنان تازه و نو و خواندنی خواهند بود و کهنه نخواهند شد. حالا فکر کن که همه هم اینا رو می دونستن اما این دونستن باعث نشده که بتونن اینقدر شیوا بیانش کنن. فقط سعدی تونست. اینه که میگن : چه حرفها که درونم نگفته می ماند، خوشا به حال شماها که شاعری بلدید.... حالا به نظر من شاعری هم لازم نیست. در واقع خوشا به حال شماها که نوشتن بلدید. اگه منم نوشتن بلد بودم حتما خیلی شاعرانه و با احساس و ویژه و خاص می گفتم که چقدر دوستت دارم. حالا که بلد نیستم همین دوستت دارم های الکن منو بپذیر. خدای نازنینم. خیلی دوستت دارم. ممنونم ازت. مرسی....

مثل پروانه...