عاشقان خورشیدند

قلب باید خیلی درخشان باشد. بدرخشد و نور بتاباند، بخندد و در آغوش بگیرد و مهر بورزد. قلب باید یک دنیا مهر و مهربانی را بپراکند و دنیاهای تیره و خاموش را روشن کند. دنیاهای تیره و غمگین را، که بسیارند.

قلب باید دوست داشته باشد، باید عاشق باشد، باید بی ریا و صادقانه و بی ادعا مهر بورزد و هیچگاه عشق را و دوستی را فراموش نکند. قلب که فراموش نکند روشن می شود. رنگ نوبرانه ی مهربانی می گیرد و دیواره هاش تمام با پرده های لطیف و درخشان شادمانی و رضایت زینت می یابد و بزرگ و وسیع می شود و بخشنده و مهربان و صبور و سبکبال و بی توقع و بی انتها مهر می پراکند و مهر می ورزد.

قلبها توانگرند. اگر بخواهیم دنیایی روشنایی می بخشند

و اگر نخواهیم

هیچ...

می میرند و می میرانند....

** او که خورشید شد و ماه شد و تنها رفت....

مثل پروانه...